A Travellerspoint blog

the big easy

naar new orleans via galveston


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

na austin was het de beurt aan new orleans om met een bezoek van ons te worden vereerd. (kun je dat zo zeggen? nou ja, de taalgebruiker heeft altijd gelijk, is mij verteld.) dus daar gingen we weer, de auto in en in de auto, met als eerste stop galveston, een eilandje voor de kust van houston, texas. maar voor ik hierover vertel volgt nu eerst een kleine digressie.

vlaams voor beginners
zo met twee belgen in een auto leer je nog wat vlaams, en dat is erg plezant, peins (= denk) ik, en wil ik graag delen met wie dit dan ook leest. niet alleen spreken thijs en lander vlaams, maar ze spreken ook nog eens een liedekerks dialect (aangezien ze uit het belgische plaatsje liedekerke komen). extra veel te leren dus. speciaal voor mij spreken ze 'a.n.', bij ons bekend als a.b.n. hoewel thijs dan af en toe lander wel uitlacht omdat hij zo netjes nederlands probeert te praten dat hij bijvoorbeld het woord 'eventjes' gebruikt in plaats van 'efkes' - dit is blijkbaar erg hilarisch. voor mij was een ander moment dan juist weer neig (= heel) hilarisch. thijs: "waarom ben je zo ket (= kort, kortaf) lander?" lander: "ik ben helemaal niet ket. (tegen mij:) thijs denkt altijd dat ik vies ben." tsja. ik begreep niet helemaal wat het een nou met het ander te maken had. tot bleek dat 'vies' in het vlaams, of dan toch in ieder geval in het liedekerks, 'boos' betekent.
en dan is er nog het gebruik van de woorden 'zaad' en 'zout'. let op, want dit wordt ingewikkeld hoor! in het vlaams zegt men dat iets 'zout' is, wanneer men het saai vindt. maaarrrr in liedekerke wordt 'zout' uitgesproken als 'zaad'. terwijl 'zaad' dan weer wordt uitgesproken als 'zout'. je dag kan dus heel 'zaad' zijn en je kunt 'zaad' over je eten strooien (eeeewwwwwwww), maar wil je een plantje of een baby maken dan heb je 'zout' nodig. in liedekerke dan hè. echt hoor!

---------------- einde digressie --------------------

na een redelijk mooie route langs onder andere een idyllisch meertje, kwamen we aan op galveston island: een vlak eiland met een lange weg waarlangs huisjes op palen staan. in 1921 is het hele eiland tijdens een tornado overspoeld, waarbij 8.000 mensen om het leven zijn gekomen. alles zag er (dus?) zeer verlaten uit. helemaal aan het eind van het eiland ligt de stad galveston, een stad bestaande uit grote restaurantketens, hotels en toeristen. wij verkozen te slapen in een state park met een soort camping langs het strand: de jongens sliepen in hun tent en ik in de auto.

daarachter ligt 'ie, het idyllische meertje!

daarachter ligt 'ie, het idyllische meertje!

huisjes op paaltjes

huisjes op paaltjes

romantisch kamperen op het strand

romantisch kamperen op het strand

romantisch wakker worden op het strand

romantisch wakker worden op het strand

de volgende dag reden we (of eigenlijk ik) verder naar new orleans. rondom new orleans worden de interstates heel bijzonder: dan staan ze namelijk op palen die door allemaal swamps lopen. erg mooi.

onze eerste dag in new orleans bezochten we een swamp, bayou coquille, samen met chris, een duitse jongen die bij thijs en lander in de jeugdherberg zat. een pad, gedeeltelijk van hout, leidde ons door het bevreemdend stille moeras. er waren veel kikkers en krekels te horen, maar toch was het er heel stil, op de een of andere manier. het was te voelen dat er veel leven was dat je niet zag. behalve natuurlijk de slang die lander opeens spotte en de alligators die er ook in grote getale aanwezig waren. brrr, ik vind het maar enge beesten. terwijl ik met chris aan het bespreken was of de eerste gator die we zagen wel nog leefde, omdat 'ie zo stil lag (ik dacht van wel, hij dacht van niet), deed de gator opeens HAP. hu! ik ben snel verder gelopen.

slang!

slang!


gator!

gator!


swamp!

swamp!

op dag twee bezochten we het jazz fest (voluit het new orleans jazz & heritage festival). een supergroot festival met veel bekende namen en heel veel verschillende soorten bijzonder plaatselijk eten. op de dag dat wij er waren kwam mij alleen arcade fire bekend voor. zij gaven een spetterend optreden met als nog spetterender toegift 'girls just want to have fun', waarbij als surprise act cyndi lauper herself ten tonele verscheen en meedeed, gehuld in strakke leren broek en met hoge zwarte hakken. gaaf! 's avonds namen we nog en hapje alligator en wandelden door frenchmen street, een hele leuke straat met veel barretjes met live muziek, maar ook met erg veel live muziek en andere acts op straat. zo waren er verschillende dichters die je een gedicht voor je kon laten schrijven, terwijl je bij andere schrijvers een erotisch verhaal kon bestellen. en toen was het alweer tijd om afscheid te nemen. ik ging de auto terugbrengen naar memphis, en de jongens gingen via miami verder op hun wereldreis.

als afsluiter hierbij de allereerste opname van 'house of the rising sun', wat over new orleans gaat.

Posted by merel1984 08:36 Archived in USA Comments (0)

everything's bigger in texas

al roadtrippend via hot springs naar austin


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

eindelijk, EINDELIJK werd er dan gereden, door mij! om de kosten te drukken besloten we maar één bestuurder 'aan te vragen' bij het huren van de auto; voor extra bestuurders moest er namelijk per dag een bepaald bedrag worden bijbetaald.

onze eerste bestemming was austin, texas; een flink eind rijden, dus zouden we gaan couchsurfen in hot springs national park. dit eerste deel van de reis was niet zo ver, en we besloten dan ook een mooiere maar langzamer route te nemen, langs door tornado's en hevige regenval geteisterde gebieden - wat dan wel weer erg mooie landschappen opleverde. bovendien is er op de weg ook veel interessants te zien: honderden geklapte banden, dode stinkdieren, dode wasberen, een dode schildpad en veel dode gordeldieren die erbij liggen als knuffels met vier kaarsrechte poten.

onder water gelopen parkje

onder water gelopen parkje

onder water gelopen huisje

onder water gelopen huisje

dit is ook met water, maar volgens mij hoorde dat zo

dit is ook met water, maar volgens mij hoorde dat zo

aangekomen bij hot springs en zoekend naar het huis van onze host reden we over steeds meer verlaten en minder bestraatte weggetjes, met groeiende twijfel of we wel goed zaten - tot we een bocht om reden en uitkwamen op een plek die wel wat weg had van de beschrijving die de host van haar huis had gegeven. een groot, wit huis. er stond een witte sportwagen achter het huis geparkeerd en er kwamen twee honden woest blaffend op de auto afgerend. gelukkig bleken ze banger te zijn dan je zou vermoeden - zodra we de auto uitstapten verdween de een met de noorderzon, terwijl de ander steeds een veilige afstand bewaarde. van binnen weerklonk muziek, maar er werd niet opengedaan, en verder was er ook geen teken van leven binnen... toen ik iemand uit het enige andere huis in de buurt zag komen vroeg ik deze persoon of hij wist of cherie (onze host) daar woonde - hij wist het niet. ons bekroop een onbehaaglijk gevoel... maar spannender dan dit kan ik het niet maken, want de host bleek geen axe-murderer (klinkt toch beter dan bijlmoordenaar) te zijn, maar gewoon een vriendelijk vrouwtje dat net even onder de douche stond. toch best fijn, eigenlijk.

de volgende dag was de route veel saaier, over een niet bijster charmante interstate, maar goed, je kunt nou eenmaal niet altijd alles hebben hè! de route bracht ons naar austin, een soort liberale haven in het overwegend zéér conservatieve texas. de inwoners van austin zeggen dan ook nadrukkelijk niet dat ze uit texas komen, maar uit austin. onze austiniaanse host was een beer van een kerel, een echte rugby-speler genaamd blake. hij nam ons de eerste avond mee naar een tex-mex restaurant. tex-mex is een, met name in het zuiden van de states, zeer populaire keuken waarin typische texaanse gerechten en ingrediënten worden gemixd met typisch mexicaanse gerechten en ingrediënten. hoe dat dan precies werkte, kon niemand ons echter uitleggen. iets met veel kaas, en bepaalde combinaties die in geen van beide keukens voorkomen, geloof ik.

helaas speelde 'ie niet zo goed

helaas speelde 'ie niet zo goed

groter dan die in washington!

groter dan die in washington!

één van austins bezienswaardigheden is een kolonie van miljoenen vleermuizen die iedere avond bij zonsondergang en masse onder een brug vandaan komn vliegen. aangezien het ons nogal bijzonder leek, stonden we ongeveer drie kwartier voor zonsondergang tussen de amerikanen onder de brug te wachten. en te wachten. het was een beetje fris. de zon konden we niet zien, maar was duidelijk aan het zakken. het werd nog kouder. toen de zon toch echt al wel een poosje onder was, kwamen er een paar vleermuizen te voorschijn - maar ze bleven dicht in de buurt van de brug. jammer de bammer! de amerikanen die we afluisterden dachten dat het vast te koud was voor de vleermuizen. wie weet. wij hebben ons best gedaan!

het klonk zo veelbelovend...

het klonk zo veelbelovend...

aangezien blake nogal ver van alles vandaan woonde, besloten we de laatste avond bij iemand anders te couchsurfen, een meisje genaamd wu. zij nam ons mee naar één van de vele plekken met live muziek in austin, tc's lounge genaamd. het was een onbeduidend, schuurachtig gebouw maar binnen bleek het een extreem gave plek met live blues muziek.

tc's lounge

tc's lounge

en toen was het weer tijd voor the road! (met dank aan johanna)

Posted by merel1984 19:19 Archived in USA Comments (0)

the river city

a.k.a. memphis


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

ook voor de reis tussen nashville en memphis maakte ik gebruik van de greyhound. het greyhoundstation in nashville werd bevolkt door veel mensen die eruit zagen alsof ze een lang leven van verslavingen achter de rug hadden en/of daar nog middenin zaten. een vrouw kwam naar me toe en vroeg of ze mijn telefoon mocht gebruiken omdat ze al twee dagen op het station zat en haar zoon moest bellen (naar eigen zeggen). erg treurig allemaal. het is druk in de bus, die ons weer door een mooi landschap met veel bomen leidt. onderweg maken we een tussenstop op een alleraardigst greyhoundstationnetje dat zowel van buiten als van binnen sinds de jaren ’60 niet lijkt te zijn veranderd, hoewel er binnen dan natuurlijk wel de gebruikelijke vending machines te vinden zijn. dit stationnetje heeft zelfs nog iets extra’s: een vending machine waarin klefachtige hotdogs, corndogs en andere broodjes met vlees of kaas te vinden zijn. de broodjes zijn koud en horen warm te zijn, en zie daar: naast de vending machine staat een magnetron opgesteld. je zou toch eens geen fastfood kunnen eten zeg! voor het stationnetje zitten mannetjes die er vast in de jaren ‘50/’60 ook al zaten (nou ja, bij wijze van dan) te keuvelen, met hoedjes op en wandelstokjes in de hand. erg gemoedelijk allemaal.

koddig greyhoundstationnetje

koddig greyhoundstationnetje

in memphis, stad met het hoogste aantal misdaden (maar daarbij zijn ook niet-gewelddadige misdaden gerekend) van noord-amerika, zou ik couchsurfen bij giovanni, een italiaanse gastprofessor op de universiteit. de universiteit wordt overigens gesponsord, evenals zo ongeveer alles in de stad, door fedex; het bedrijf is geloof ik ooit opgezet in memphis. hij had op het laatste moment nog een andere couchsurfer, die geen plekje had kunnen vinden, ‘aangenomen’. zij (liz) en haar hond (libby) kwamen me ophalen op het station, waarna we gedrieën giovanni zouden ophalen. na wat gedoe was iedereen dan klaar om onderweg te gaan, eerst naar de supermarkt om boodschappen te halen, daarna naar huis. het weer begon te betrekken, donkere wolken trokken zich samen en zie, ik maakte voor het eerst kennis met het gezellige geluid van het tornado alarm. de regen kwam bij bakken uit de hemel. aangezien ik geen held ben wat weer betreft (ik vind onweer al eng) was ik hier natuurlijk erg blij mee. erg fijn ook dat alle electriciteit op een gegeven moment uitviel. maar goed, alles viel uiteindelijk mee, we moesten eigenlijk de kelder, deden dat niet en hier zit ik nu toch vrolijk dit stukje te typen! wel heb ik ongeveer een hele dag memphis gemist omdat het alarm die dag ook vaak afging – ik bedoel, omdat ik een rustdag wilde houden.

donkere wolluku

donkere wolluku


donkere wolluku boven beale street

donkere wolluku boven beale street

uiteraard was in memphis het reizen met de lokale bussen ook bijzonder vermakelijk. zo was er de bus waarvan het nummer op de voorkant niet goed werd weergegeven, waardoor de chauffeuse iedereen die binnenkwam toeschreeuwde: “FIDDY-SIX DÈÈHN TÈÈHN” (oftewel “goedemiddag, dit is bus 56 richting het downtown gebied”). een vrouw van middelbare leeftijd gaf iemand aan de telefoon levensadviezen: “you gotta be careful (...) nigga’s don’t do that (...) yo’ grandpa was an alcoholic (...) nigga’s dont do that (...) you gotta get a job. (...) nigga’s don’t do that (..)”. en dan was er natuurlijk nog het tonnetje ronde mannetje op leeftijd die voor me ging zitten, een tube speciale lijm uit zijn zak pakte, zijn gebit uitfloepte, er lijm op deed, en het gebit weer terugdeed. eet smakelijk!

memphis is een rare stad, maar past geloof ik wel goed in het standaardbeeld van zuidelijke steden. het heeft eigenlijk twee leuk-achtige buurten: downtown en midtown (a.k.a. het cooper-young district, genoemd naar de kruising van twee straten in het hart van de buurt). downtown bestaat voornamelijk uit beale street, een straat beroemd om alle live muziek die er te horen is, en die heel toeristisch is. het cooper-young district is een hele mooie buurt met vrijstaande huizen, veel groen en hippe zaakjes. bij mijn tweede bezoek heb ik wat meer tijd in de stad doorgebracht dus allicht later meer hierover...

cooper-young district

cooper-young district

ondertussen hadden via couchsurfing twee belgische jongens, thijs en lander, contact met mij opgenomen. ze waren bezig met een wereldreis en hadden een oproep van mij gezien op een van de fora op couchsurfing.org. het leek ze wel wat om met mij een auto te huren; ze waren op dat moment ook in memphis en wilden er eigenlijk zo snel mogelijk vertrekken. het plan was om voor 10 dagen een auto te huren en daarmee naar austin (texas) en new orleans (waar het jazz festival plaats had) te rijden. omdat het goedkoper is om de auto op dezelfde plek terug te brengen als waar je hem gehaald hebt, en omdat ik het gevoel had dat ik memphis nog niet helemaal had gezien, zou ik de auto daarna weer terugbrengen naar memphis. tijdens onze besprekingen komt er opeens een jongen voorbijlopen die ik kende uit het hostel in nashville. hij blijkt ook in new orleans te zijn op de dagen dat wij er zijn en ik kan in ieder geval twee nachten in zijn motelkamer (met twee bedden, alles in het reine!) verblijven. een buitenkans, aangezien alles al min of meer vol zit die dagen vanwege het jazz fest. en erg fijn dat er eindelijk zou worden geroadtript!

stay tuned, en ter afsluiting weer een toepasselijk liedje; corny, maar wel toepasselijk.

Posted by merel1984 15:49 Archived in USA Comments (0)

music city

a.k.a. nashville


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

ok! eerst even wat huishoudelijke mededelingen vooraf:

- ben niet in staat nu foto's bij de blog te zetten, helaas! maar ze zijn nog wel te zien op mijn facebook pagina (picasa date ik niet up want da's veel te veel werk)
- bij de vorige blog wou ik nog eindigen met een liedje, en wel deze

na in baltimore er voor het eerst mee geconfronteerd te zijn dat ongeveer alle amerikanen heel hard met hun vingers knakken (iiiieeeeeeeeeee) en na een wilde taxirit om mijn bus net niet te missen was ik onderweg naar nashville, thuisland (of nou ja, stad) van de countrymuziek. stad ook waar elvis p. veel opnames in heeft gemaakt. en stad die, om eerlijk te zijn, een beetje tegenviel.

het was een lange busrit, 18 uur geloof ik, met veel stops en lawaai en gedoe. de weg leidde door virginia, waar we door prachtige bossen reden, langs witte houten huisjes met grote rode schuren, en waar de eerste baptist churches in grote getale langs de weg verschenen. die baptist churches kom je verder in deze bible belt behoorlijk vaak tegen (alsmede andere baptist gebouwen, zie mijn foto's).

in charlottesville, virginia moesten we allemaal uit de bus. een typisch trailertrash gezinnetje stond op het station te wachten: een man, twee vrouwen (zijn vrouw en de zus van z'n vrouw, is mijn gok), en hun dochtertje. de vrouw moest met onze bus mee. de man kwam voortdurend geld lenen bij zijn vrouw om dit geld in een flipperkast te gooien. toen het tijd was om te gaan kon hij zich met moeite van het apparaat losrukken. gaf zijn vrouw een snelle knuffel en zoen op de wang en ging weer verder. helaas moest 'ie voor de vorm toch al snel weer stoppen, omdat zijn dochtertje hysterisch stond te wenen. aandoenlijk. maar goed, weer terug in de bus en luisteren naar mijn nogal luide maar wel grappige buurmeisjes die elkaar aanspreken met 'dawg' en het hebben over dingen die 'fo' real' zijn.

het was een lange, zware rit, die dan wel weer beloond werd met een alleraardigst hostel, music city hostel. ga er maar een keer heen, is leuk. er komen heel veel leuke mensen (daar pas jij dus naadloos tussen), de sfeer is er uitmuntend, en er wordt veel muziek gemaakt. na mijn zware rit en een douche zat ik heerlijk te chillen in de common room. toen ik alleen in de kamer zat, ging het scherm van de televisie, die aanvankelijk op een muziekzender stond, op grijs. er weerklonk een nare piep. in witte letters verscheen er in het beeld: TORNADO ALERT. na een poosje werd de nare piep onderbroken door een soort van ingeblikte jaren '50 stem die een tornado alarm afkondigde. ik wist niet of ik het moest geloven. stond er eigenlijk een comedyshow op? dit was dan toch vast wel een onderdeel van die show? gelukkig kwam er iemand binnen die in het hostel werkte. minder gelukkig was dat deze persoon 'oh oh' zei... gelukkig bleek het allemaal mee te vallen; nashville zelf werd niet bedreigd.

de eerste dag werd ik rondgeleid door een couchurfer, vincent uit zweden, die een paar maanden in nashville studeerde en me met name rondleidde over de Vanderbilt campus, een van de duurste universiteiten van de states. heel mooi en groen, en vergeven van de eekhoorntjes; een student had zelfs onlangs onderzocht dat er op iedere student 9 eekhoorntjes aanwezig waren op de campus. helaas is het overgrote deel van nashville gewoon lelijk. er is een klein, leuk centrumpje, maar dat bestaat uit iets meer dan 1 straat en dat is het wel zo'n beetje. alle barren in de straat (en dat zijn er nogal wat) bieden dan wel weer gratis, goede live muziek, wat natuurlijk wel weer heel gaaf is.

nou, dat was eigenlijk wel zo'n beetje het meest noemenswaardige van mijn 'avonturen' in nashville. en laat ik nu eens niet vergeten af te sluiten met een toepasselijk liedje.

Posted by merel1984 06:33 Archived in USA Comments (0)

bahl'mer

a.k.a. baltimore


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

jaaaa ja ik weet het, deze nieuwste entry heeft langer op zich laten wachten dan ik zelf zelfs had gewild. mea culpa!

ik zal jou, lieve lezer, langzaamaan eens op de hoogte gaan brengen van al die weinige dingen die ik de afgelopen dagen heb meegemaakt.

dus! na jieuw jork was het de beurt aan baltimore om mij te verwelkomen. baltimore, de stad waar homicide: life on the street maar vooral ook de geweldige serie the wire is opgenomen. voor wie die eerste serie niet heeft gezien: maakt niet uit, doe maar niet. voor wie die tweede serie niet heeft gezien: doen! doen!

van jieuw jork naar baltimore ging ik met de greyhound, de goedkoopste busmaatschappij die amerika te bieden heeft. dat betekent dat je over het algemeen reist tussen een mooi samenraapsel uit de 'onderste lagen van de samenleving' (immigranten, arme amerikanen, verwarde mensen, ouderen), en een paar zuinige toeristen (bijvoorbeeld merel de ruijter uit nederland). de bus naar baltimore zat vooral vol met moeders met hele slierten kinderen.

leuke van de greyhound is dat je een soort van roadtript (zei zij optimistisch), in die zin dat je van het landschap kan genieten en er niet met sneltreinvaart doorheen dendert zoals wanneer je, bijvoorbeeld, per sneltrein zou reizen. de tocht naar baltimore verliep door een landschap van groene, licht glooiende velden, veel bomen in herfstkleuren of met mooie bloesems, en veel grazende ganzen.

in baltimore (door de locals uitgesproken als bahl'mer) zou ik voor het eerst gaan couchsurfen. toen ik uit de locale bus stapte op de halte waar ik er volgens google maps uit moest, moest ik even slikken. baltimore staat - met name ook door series als the wire maar ook door de harde feiten - bekend als een stad met veel criminaliteit. de straat die ik in moest lopen liep langs een spoor en zag er vrij eng uit... DUHN-DUHN-DUUUUHN... maar ik besloot toch maar te gaan lopen; als de buurt niet veilig zou zijn, dan zou de couchsurfhost me dat zeker wel verteld hebben. er bleek dan ook niets aan de hand te zijn.

de buurt waar mijn hosts, andrew en martine, woonden was een buurt die 'upcoming' is. als in: steeds hipper aan het worden. een hele mooie, rustige woonwijk met de voor baltimore zo typische 'rowhouses'; rijtjeshuizen maar dan leuk. eenieder die the wire heeft gekeken heeft wel een idee van hoe het eruit ziet: huizen van 2 verdiepingen, met kleine trappetjes van een tree of vijf voor de deur, en tuintjes aan de achterkant die ook vanaf de straat bereikbaar zijn. de bewoners gaan vaak op de trappetjes zitten; het leven speelt zich er veelal buiten af.

1.bmp
2.bmp
3.jpg

in het huis was ook nicolette, de fret, aanwezig.

baltimore is een havenstad. het havengebied is erg
toeristisch en eerlijk gezegd nogal lelijk, maar de wat 'authentiekere' buurten, zoals de buurten met de rowhouses en little italy, zijn erg leuk en mooi. er is ook een beroemd aquarium, maar daar vond ik niet heel veel aan - als je één groot aquarium gezien hebt, heb je ze eigenlijk allemaal wel min of meer gezien, geloof ik.

reizen met de lokale bussen in de states is over het algemeen ook erg interessant. het openbaar vervoer in de meeste steden is niet om over naar huis te schrijven, dus ik neem aan dat vrijwel alleen mensen die zich geen auto kunnen veroorloven reizen met de lokale bussen, bijvoorbeeld. andrew vertelde bovendien dat één van baltimore's burgemeesters ooit het plan had opgevat om een metronetwerk bestaande uit vijf lijnen aan te leggen. toen de eerste metrolijn half af was, was het geld op en werd het hele project stilgelegd. je kunt in baltimore dus in een hele mooie, moderne, sjieke metro, maar dan wel slechts en paar haltes.

op een gegeven moment zat ik in de bus met een man die eruit zag alsof hij al lang op straat woonde en ook wel de nodige verdovende middelen gebruikte. hij had een boek bij zich: llewelynns magical almanac 2009. hij was hier iets over aan het uitleggen aan iemand die later in de bus stapte en die hij bleek te kennen. je kon namelijk echt heel veel doen met potions en spells. bijvoorbeeld iemand doodmaken, maar dat was niet de bedoeling hoor. in die potions moesten dan allemaal magische ingrediënten, zoals mensenbloed. maar sommige potions en spells waren nu verboden omdat er echt mensen aan waren overleden. de man aan wie hij dit allemaal vertelde schoof steeds verder van hem weg en voelde zich duidelijk ongemakkelijk. uiteindelijk stapte hij dan ook uit - of misschien was het ook wel gewoon zijn halte. zijn magische vriend zei nog: je bent nu al heel lang clean hè! heel goed! de vrouwtjes kunnen nu vast niet van je afblijven!

ook leuk was het bezoekje aan een museum dat gewijd is aan de amerikaanse vlag, in het bijzonder aan de maakster ervan. ik word er geholpen door een zeer oud, verschrompeld, sympathiek vrouwtje dat ruzie heeft met haar computer ("it kicked me out while i peed") en krijg als introductie een zeer gedateerd filmpje, compleet met verkleedde mensen die op overdreven wijze het bedenken en maken van de vlag naspeelden.

nadat ik door het fantastische openbaar vervoer bijna mijn greyhound had gemist (dank taxicheuffeur met krukken en overgewicht!), was het na baltimore tijd voor een nieuwe bestemming: nashville!

Posted by merel1984 22:50 Archived in USA Comments (1)

(Entries 6 - 10 of 12) « Page 1 [2] 3 »