A Travellerspoint blog

the river city revisited

weer terug naar memphis via madison, mississippi


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

niet alleen was het tijd om afscheid te nemen, maar ook was het tijd voor mij om voor het eerst in mijn leven een substantiële afstand met de auto in mijn eentje af te leggen. omdat het van new orleans naar memphis zo'n 7 uur rijden is, en omdat er een stukje redelijk beroemde scenic route tussen de steden zit (de zogenaamde great river road, route 61), besloot ik de reis in twee dagen te maken. wat het extra spannend maakte waren alle berichten over de mississippi die op overstromen stond - mijn geplande scenic route liep langs de rivier... nou Heb Ik Het Overleefd, maar later zijn enkele van de plaatsen waar ik doorheen ben gereden wel overstroomd.

overigens, niet dat die beslissing betekende dat ik minder lang moest rijden op de eerste dag: in tegenstelling, mijn beslissing de scenic route te nemen hield in dat ik juist op de eerste dag alleen al zo'n 7 uur aan het rijden was. maar mooi wel dat het wel mooi was! prachtige combinaties van hele mooie bomen, weiden, water en koeien trokken aan mijn ramen voorbij. ook het bordje 'pas op voor overstekende beren' verheugde mij zeer, hoewel ik alleen die beer op dat bordje heb gespot en helaas geen echte beren op mijn weg ben tegengekomen (ha. ha.). jammer genoeg had ik weinig tijd om uit te stappen en ter bewijs plaatjes te schieten, dus je zult me maar op m'n woord moeten geloven. en op die enkele kiekjes die ik wel heb gemaakt, natuurlijk.
idyllisch

idyllisch


vlak boven jackson, de hoofdstad van mississippi, had ik een couchsurfadres geregeld in het dorpje madison. ik was zeer verheugd toen ik er aankwam, want het dorpje - of dan toch in ieder geval de buurt waar mijn hosts emi en farro woonden - was exact zoals ik mij burgerlijke, amerikaanse, conservatieve wijken voorstelde: (min of meer) dezelfde, witte huizen, allen met even lange oprijlanen, even lang en even groen gras, postbussen op paaltjes, dikke auto's op de oprijlaan en hier en daar een amerikaanse vlag.
mijn idee van een amerikaanse wijk (met 'mijn' auto)

mijn idee van een amerikaanse wijk (met 'mijn' auto)


na enorm te zijn verwend door mijn hosts nam emi mij en haar hondje lulu (die gek was op wortels en aardbeien) de volgende dag mee naar een swamp in de buurt om er een korte wandeling te maken. de route erheen leidde door een natuurpark, waar emi volleerd de gieren ontweek die zich op verscheidene plekken midden op de weg tegoed deden aan roadkill.
cypress swamp

cypress swamp

na de wandeling reed ik weer verder, ditmaal de 'normale' route, naar memphis, waar ik de auto inleverde en naar mijn volgende couchsurfadres ging.

en dat couchsurfadres, dat was een beetje vreemd. om verscheidene redenen. één ervan was dat er in totaal 7 couchsurfers sliepen die nacht. ik zou eigenlijk in de woonkamer slapen maar was erg moe en de woonkamer bleef tot laat bezet. ik wist dat er ergens in een kamertje twee los van elkaar reizende couchsurfers sliepen, een jongen en een meisje, waarbij de hitsigheid duidelijk in de lucht hing, maar ik vond ze erg onsympathiek en alle andere couchsurfers waren officiële stelletjes, dus besloot ik gewoon aan ze te vragen of ik bij hun op de kamer op de grond mocht liggen. ik wist zeker dat ze er geen nee op zouden zeggen, hoewel ze me misschien wel zouden vervloeken. want ondanks hun onsympathiekheid waren ze wel beleefd, was mijn inschatting.
ik deed mijn oordopjes in (ze waren namelijk iets op een laptop aan het kijken) en viel bijna meteen in slaap. ongeveer twee uurtjes later werd ik wakker en merkte ik dat het licht uit was, dus deed ik mijn oordopjes uit en viel weer in slaap. om niet al te veel later weer wakker te worden en een *sop sop sop* geluid te horen. eerst dacht ik nog: 'hi hi, ze zijn aan het zoenen', maar de lange duur en de regelmatigheid van het gesop deden mij toch al snel iets anders vermoeden. ik wilde eigenlijk mijn oordopjes weer indoen maar ik wilde ze ook niet storen in hun, ehm, bezigheid, dus zat nog even na te denken hoe dit aan te pakken, toen ik hoorde hoe de jongen overeind kwam, naar mij keek (ik deed alsof ik sliep), en fluisterde: "yeah, she's sleeping". aangezien ik vermoedde dat ik met wat meer geluidsoverlast te maken zou gaan krijgen, besloot ik toch subtiel mijn oordopjes te pakken. blij toe, want het hierop volgende bonken hoorde ik ook nog door mijn oordopjes heen.

gelukkig gingen ze de volgende dag allebei weg.

toen was ik dus voor de tweede keer in memphis, de stad met het rare openbaar vervoer. zo bleek ik bijvoorbeeld in de verkeerde bus te zitten: "yes ma'am, there are three buses 50, all with a different final destination!" logisch. en zo wilde ik in een bus stappen, maar dat ging niet één-twee-drie: de buschauffeur moest eerst het rolstoelplatform, dat kapot was en schuin omhoog stak, handmatig omlaag duwen, anders gingen de deuren niet open. gelukkig bleef 'ie in een gezellige mood en kletste mij de oren van het hoofd. hij woonde sinds '73 in memphis maar kwam oorspronkelijk van het platteland, zijn familienaam was thornton, da's iers, en zijn voorouders waren op een boevenboot vanuit ierland naar amerika gestuurd. die waren heel geweldadig, haha! oh nee, dat is natuurlijk niet leuk, voegde hij er snel aan toe. een van die voorouders had ook de onafhankelijkheidsverklaring ondertekend, als allerlaatste en heel onduidelijk, omdat 'ie eigenlijk een bange poeperd was en vreesde voor de gevolgen als hij zou ondertekenen. op de boerderij waar hij opgroeide leerde mijn buschauffeur kippen te doden door ze bij de kop te pakken en net zo lang in de rondte te zwaaien tot de kop vanzelf afbrak en het lijfje verdwaasd rondliep en salto's maakte. zo kreeg je het bloed er makkelijk uit en kon je het vlees beter eten.
op een gegeven moment kwam er nog een oude man met een stevige alcoholgeur en bloeddoorlopen oogjes de bus in. ook deze man was opgegroeid op een farm, en wel een met een slaughterhouse. hij was erg slecht te verstaan, maar het woord 'bloed' kwam wel vaak terug in zijn verhaal.
anyway. memphis is inderdaad een beetje overstroomd als ik er ben. het water heeft er sinds ergens in de jaren '30 (geloof ik) niet zo hoog gestaan, dus dat was wel bijzonder. maar toch, de stad kan me niet heel erg boeien.
gezelligheid 1

gezelligheid 1

gezelligheid 2

gezelligheid 2

DSCN1101.jpg

ik ga nog wel naar sun studios, waar good ol' elvis ooit is ontdekt en waar jerry lee lewis het geweldige great balls of fire heeft opgenomen. je kunt het alleen bezoeken als je ook een rondleiding 'neemt', maar gelukkig zijn de amerikanen daar goed in, en is de rondleiding erg vermakelijk.

op mijn laatste ochtend kreeg ik nog een cadeautje van een van de twee honden van de host. erg aandoenlijk!cadeautje

cadeautje

dit is het einde van deze entry, tijd voor weer een liedje dus! dit keer van howlin' wolf. de eigenaar van sun studio, sam phillips, beschouwde hem, en niet elvis!, als zijn grootste ontdekking. luister en oordeel zelf...

Posted by merel1984 09:57 Archived in USA

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Be the first to comment on this entry.

This blog requires you to be a logged in member of Travellerspoint to place comments.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint