A Travellerspoint blog

3 staten, 10 dagen

arizona, utah, nevada (nou ok, ook nog een beetje california af en toe)


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

de eerste stop na california was joshua tree national park. het was wel duidelijk dat we steeds meer richting woestijngebieden reden: de temperatuur ging met grote sprongen omhoog en met spijt in ons hart moesten we onze raampjes dichtdraaien en toch echt onze heil zoeken bij de airco. en al onze kampeerplannen ten spijt besluiten we ons toch niet te laten roosteren in onze tentjes, maar in koele motelkamers te slapen.
bij een tussenstop in een piepklein dorpje zien we, zittend op een terrasje, een skater zich door de hitte ploeteren. hij is gehuld in amerikaanse kleuren en heeft een amerikaanse vlag vast. hij zwaait naar ons. achter hem rijdt een busje waarop staat “the freedom skater”. we benijden hem niet...
joshua tree is erg mooi, zoals dat gaat met natuur is het nauwelijks te beschrijven dus: zie de foto’s. en! we zien er een roadrunner over de road runnen. miep miep!
een joshua tree @ joshua tree national park

een joshua tree @ joshua tree national park


nog meer joshua trees

nog meer joshua trees

de volgende bestemming is grand canyon, waar we heenrijden via de mojave desert. hele mooie uitgestrekte vlakte met zoutmijnen en bergen op de achtergrond. we rijden een stukje route 66 en stoppen bij een piepklein dorpje dat alleen bestaat uit een motel (van roy), een tankstation (van roy) met bar (van roy) en een post office (van de staat, gok ik). vlak na ons komt een stoet harley davidsons aan – bestuurd door onze oosterburen! wat is de wereld toch klein. op dit deel van de reis komen we sowieso erg veel harley rijdende duitsers tegen. ’t is blijkbaar een trend.
mojave desert

mojave desert


de route die we hebben gekozen richting kanab, een plaatsje in het noorden van waaruit we de grand canyon willen bezoeken, blijkt heel erg mooi te zijn. na met het ene prachtige uitzicht na het andere om de oren te zijn geslagen stoppen we bij het zoveelste uitkijkpunt en blijven er een half uur stomgeslagen zitten, terwijl zich om ons heen wijde vlaktes, prachtige bergen en schitterende meren uitstrekken. oh. my. god. we twijfelen eraan of we nog wel naar de grand canyon moeten, want veel mooier dan dit zal het wel niet worden. maar ja, het motel is al geboekt, dus... toch maar gaan dan. tijdens onze overnachting in flagstaff bezoeken we ook de plek waar een meteoor een krater heeft geslagen. een krater zo groot als 9 voetbalvelden, als ik me goed herinner. puuuurdy impressive!
zo is het lekker autorijden - deel 1

zo is het lekker autorijden - deel 1


zo is het lekker autorijden - deel 2

zo is het lekker autorijden - deel 2


zo is het lekker autorijden - deel 3

zo is het lekker autorijden - deel 3


zo is het lekker autorijden - deel 4

zo is het lekker autorijden - deel 4


kratertje

kratertje

en dan ben je bij de grand canyon, en dan is het er verdorie nog mooier. zelfs zo mooi dat we er alledrie niet goed van werden. na een poosje te hebben rondgedwaald door het park en het ene schitterende uitzicht na het andere voor onze kiezen te hebben gekregen besluiten we het hazenpad te nemen. het wordt ons oprecht te veel. toch een stukje stendhal syndroom naar jezelf toe, als het ware, zeg maar.
grand canyohmygod 1

grand canyohmygod 1


grand canyohmygod 2

grand canyohmygod 2

dus ja, wat doe je na te zijn lamgeslagen door zoveel natuurschoon? nog meer natuurschoon opzoeken natuurlijk! ditmaal in bryce canyon waar het ook erg mooi was en waar we een leuke, steile wandeling door de kloven zelf kunnen maken. terwijl we voorzichtig afdalen en een beetje bevreesd zijn voor de terugweg (dan moeten we dezelfde weg terug, maar dan omhoog dus, in de verzengende hitte), komt een jogger omhoog gejogd. zonder een centje pijn. chapeau!
bryce canyon

bryce canyon


lekker klimmen @ bryce canyon

lekker klimmen @ bryce canyon

de laatste stop die we als heilige drie-eenheid maakten, was las vegas. wat een idiote stad. alle mensen waarvan je denkt dat ze er rond zullen lopen, lopen er daadwerkelijk rond. trashy uitziende, maar wel sigaar rokende mensen, oude verschrompelde baasjes, omaatjes met paarse permanentjes die professioneel hun geld in machines gooien terwijl ze zonnebrillen en -kleppen ophebben. weeeiiirrd. en dan natuurlijk de behoefte van vegas om zeg maar de wereld naar zich toe te halen: parijs, rome, venetië, je kunt het er allemaal vinden.
raad eens waar ik ben - deel 1

raad eens waar ik ben - deel 1

raad eens waar ik ben - deel 2

raad eens waar ik ben - deel 2

raad eens waar ik ben - deel 3

raad eens waar ik ben - deel 3



ter afsluiting nog een stendhal syndroom!

Posted by merel1984 13:40 Archived in USA Comments (0)

the golden state

a.k.a. california


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

na colorado springs stond san francisco op het programma. daar vlogen mijn moeder, wietske, en haar man, dick (samen bekend staand als dietske) heen en ik zou een poos met hun reizen. voor het traject colorado springs – san francisco besloot ik met de trein te gaan.

de trein heeft in amerika niet een al te beste reputatie: reizen per trein is doorgaans duur en de treinen zijn totaal onberekenbaar. er is echter een aantal langere, zeg maar 'interstatale' trajecten, dat wel betrouwbaar is. ze hebben romantische namen als sunset limited, empire builder en de california zephyr. deze laatste loopt van chicago via denver, colorado, naar san francisco. aangezien het qua prijs niet veel verschilde van wat ik voor hetzelfde traject via de greyhound zou moeten betalen en de greyhound me inmiddels de neus uit kwam, besloot ik me eens aan de trein te wagen, al deed de trein er wel veel langer over (i know, een bus die sneller is dan een trein??). aaaaah, dat bleek een erg goede beslissing te zijn. beenruimte! rust! schone mensen! een aparte viewing room met tafeltjes en stopcontacten! niet midden in de nacht eruit moeten en moeten wachten op een tochtig station! stoelen die bijna horizontaal naar achter kunnen! twee voetenbankjes! en dan de route die de trein nam: door de rocky mountains, het mooie utah, de sierra nevada... met als added bonus de toelichtingen die eerst door de conducteur en daarna door een vrijwilliger van een of andere treinfanatenclub werden gegeven bij het landschap en de plaatsjes waar we doorheen kwamen. door hun aanwijzingen zag ik de antilopes en het hoog in een boom gemaakte adelaarsnest waar we langs reden - in slakkentempo, dat was de gemiddelde snelheid van de trein. verklaart ook meteen waarom de trein er zo lang over deed natuurlijk. ook gezien onderweg: elanden, en een verlaten dorpje waar delen van bonnie & clyde zijn opgenomen. ook andere filmlocaties kwamen voorbij. één van de haltes van de trein is reno, aangekondigd als the biggest little city in the world. wij, de passagiers, worden gewaarschuwd vooral niet in het station te gaan gokken omdat lady luck weleens niet aan onze zijde zou kunnen staan: de trein vertrekt wanneer 'ie moet vertrekken en wacht niet op gokkende passagiers. "we've lost many passengers that way", vertelt de conducteur.
a train with a view

a train with a view

ik was al een keer in san francisco geweest, dus veel dingen had ik al gezien; ik heb dan ook voornamelijk rondgelopen door buurten die ik de vorige keer niet had verkend. het blijft een geweldige stad.
san fran

san fran


tijdens het weekend dat wij er waren was er ook carnaval en daar heb ik heel even een kijkje genomen. ik was te laat voor de optocht van verklede mensen, maar eigenlijk was dat extra leuk omdat ik allemaal mensen gehuld in vreemde kledi uit context, zeg maar, naar huis zag lopen, wat een geestig gezicht was. ook kwam ik een sambaband tegen, gehuld in kostuums met zee-thema, die er geen genoeg van kreeg en lekker verder bleef trommelen, tot de politie ze zei dat ze echt op moesten houden. "aaaah, nog 10 minuten?" vroeg de leider smekend. nou vooruit, 10 minuten dan nog. blijkbaar was de politie ook wel een beetje in feeststemming.
ah toe mam, nog even!

ah toe mam, nog even!

vanuit san francisco gingen we via de highway1, één van amerika's meest bekende highways, naar het noorden, naar point reyes national seashore. highway 1 loopt vanaf het zuiden helemaal langs de kust naar het noorden, een prachtige weg langs de pacific.
a highway with a view

a highway with a view


point reyes is niet een heel bekend beschermd natuurgebied; sterker nog, geen enkele amerikaan (die niet uit san francisco kwam) die ik ben tegengekomen op mijn reis, kende het gebied. zeer onterecht, want het is er ontzettend mooi, met een prachtige, bijzondere kustlijn, en afwisselende natuur. en heel veel beesten; vogeltjes, herten, zeehonden, zee-olifanten. de vorige keer dat ik hier was heb ik ook een haai en een lynx gezien.
national seashore, indeed

national seashore, indeed

zeeolifanten

zeeolifanten

kijk, daar maak je nou een wandeling voor

kijk, daar maak je nou een wandeling voor

kijk, daar maak je nou een wandeling voor 2

kijk, daar maak je nou een wandeling voor 2


na het doen van twee hikes en het flabbergasted op de stranden zitten waar de hikes op uitkwamen, reisden we naar yosemite national park. zin hadden we erin! prachtige wandelingen zouden we maken, kamperen, beren zien, spannend. maar dan moet het weer natuurlijk wel meewerken en dat deed het niet: regen, regen, regen. en nog meer regen. onderweg naar de camping beleven we spannende momenten als we slippend met de auto over een modderweggetje moeten rijden. dus besluiten we, na één blik op de verregende camping, toch maar verder te reizen naar het zuiden, richting los angeles, wederom via de prachtige highway 1. onderweg slapen we in het leukste motel dat we zijn tegengekomen: motel cinderella, waarvan alle kamers een thema hebben. onze kamer is the western room, geheel in, ja, western stijl dus, ingericht: alle tafels hebben jeans en cowboylaarzen aan, op de bedden liggen dekens met paarden erop, er hangen wagenwielen aan de muren etc. gemoedelijk!
yi-ha!

yi-ha!


highway 1 is op een gegeven moment afgezet, volkomen onverwachts, en we zijn genoodzaakt op onze schreden terug te keren en een klein, bochtig achterafweggetje te nemen. onderweg rijden we langs een volkswagen kever die in brand staat, en even later zien – en vooral horen – we op het kleine weggetje, heel langzaam vanwege alle bochten, een groene brandweerwagen van de vrijwillige brandweer aan komen rijden. de zeurende, klagende sirene en vermoeide toeter hebben dick en ik proberen te vatten in een imitatie die te vinden is op mijn facebookpagina.
we kamperen bij lake piru, ten noorden van los angeles, op een gigantische camping die vrijwel leeg is en waar het wemelt van de grondeekhoorntjes en herten. erg comfortabel is het allemaal niet, maar dat hebben we voornamelijk aan onszelf te denken: in tegenstelling tot amerikaanse gewoontes (waarin alles groot, groter, grootst is), blijken we twee miniscule tentjes en miniscule pannetjes te hebben gekocht. maar goed, dat leidt natuurlijk tot Algehele Hilariteit en dat is ook wat waard!
a camping with a view

a camping with a view


vanuit lake piru bezoeken we het gigantische getty museum in los angeles, wat gratis is en waar ontzettend veel kunst, modern en uhm, ouder, te zien is in een zeer mooi ontworpen gebouwencomplex. ook bezoeken we los angeles zelf, weliswaar kort, maar toch lang genoeg om te zien dat los angeles veel leuker is dan we allemaal hadden gedacht. we stuiten er ook op een museum over psychiatrie, met als ondertitel “an industry of death” (duhn-duhn-DUUUUHN). het museum is gratis + wij zijn nederlanders = we brengen het een bezoekje. al is het hele museum inclusief de medewerkers erop gericht je te indoctrineren en ervan te overtuigen dat PSYCHIATRIE ECHT SUPERSLECHT IS! DE NAZI’S DEDEN ER OOK AAN! DUS! vinden we het vooral nogal overdreven maar daardoor ook wel weer vermakelijk.
duhn-duhn-DUUHN

duhn-duhn-DUUHN

en dan is het tijd om california te verlaten. voor een kleine impressie van highway 1 door de red hot chili peppers, klik hier.

Posted by merel1984 17:26 Archived in USA Comments (0)

negen dagen, drie staten

colorado, new mexico, utah


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

na circa 25 uur reizen met de greyhound kwam ik aan in colorado springs, alwaar ik een auto huurde en direct een rit van zeven uur ondernam naar mijn volgende couchsurfadres in farmington, new mexico. jaja, een fikse inspanning, die gelukkig werd beloond met wederom ontzettend aardige hosts, monica en cecilia en hun adorable, zij het soms een beetje stoute, puppy patrick. ik zou drie nachten bij ze blijven, waarvan twee samen met een belgisch paar van een jaar of 40, 45. de vrouw van dit stel was tevens de eerste onsympathieke belg die ik ben tegengekomen, maar goed, voor alles moet een eerste keer zijn!

monica & cecilia namen ons de volgende dag mee naar farmington lake, een zeer idyllisch meer dat erg tot zwemmen uitnodigde, maar waar helaas alleen in gevist mocht worden.
lake farmington

lake farmington


mijn tweede dag gebruikte ik om vanuit farmington mesa verde national park te bezoeken. naast uiteraard erg mooie natuur is er in dit park vooral een kleine 600 rotswoningen te zien. de bouwsels werden bewoond door indianen, die rond 1300 op mysterieuze wijze verdwenen; niemand weet waar ze heen zijn gegaan en wat er met ze is gebeurd... ik besloot er een rondleiding te nemen. de rondleidingen worden gegeven door echte rangers met padvinderspakjes aan en kekke rangershoedjes op. ik werd van tevoren gewaarschuwd dat het de meest inspannende tocht was en dat ik zou moeten kruipen door nauwe gangen en steile ladders moest beklimmen. vlak voor de tocht begon werd nogmaals gevraagd of iedereen zich wel goed voelde en of er niet iemand toch maar niet meewilde. voelde iedereen zich echt echt ECHT mentaal maar vooral ook fysiek in staat de tocht aan te gaan? ik zweeg, hoewel ik nog helemaal niet gewend was aan de hoogte en bij iedere kleine inspanning hartkloppingen, zweethanden en duizelingen kreeg... gelukkig ben ik toch gegaan want het bleek allemaal ontzettend te zijn aangedikt en de tour was erg leuk.
mesa verde national park: natuuuuur

mesa verde national park: natuuuuur


mesa verde national park: cultuuuuur

mesa verde national park: cultuuuuur

na farmington stond utah, en dan met name arches national park op het menu. de tocht door utah was een waar spektakel; het was een landschap zoals ik dat nog niet eerder had gezien met enorme mooie rotspartijen en aardse kleuren.
reizen door utah

reizen door utah


helaas viel mijn bezoek aan het park een klein beetje letterlijk en figuurlijk in het water: het regende dat het goot.
waterig arches

waterig arches


ach. dan maar weer terug naar colorado springs om van daaruit nog mooie dingen te bekijken en er te couchsurfen. de tocht van green river, utah, waar ik inmiddels in een motelletje zat, naar colorado springs leidde mij door de rocky mountains en was superheftig: eerst een dik regengordijn, gevolgd door gigantische hagelbuien, sneeuw en mist. van de rockies heb ik dus niet veel gezien, helaas. sowieso wenste ik al vrij snel dat ik niet de beslissing had genomen terug te keren naar colorado springs: op mijn eerste dag in de stad reed ik, na een bezoek aan garden of the gods, een prachtige rotspartij ongeveer middenin de stad, een andere auto aan. en kreeg ik een boete voor 'reckless driving' - tssk. gelukkig verbleef ik bij superaardige hosts (met hele grappige hondjes) (het lijkt wel alsof alle couchsurfers huisdieren hebben) (maar colorado springs staat dan ook wel weer bekend om de liefde voor honden) (maar goed, dit alles terzijde), en gelukkig was de auto niet total loss en raakte er niemand gewond.

en ik voel me gelukkig ook nog wel een beetje king of the road hoor. mensen moeten gewoon niet opeens zomaar uit het niets opduiken!

Posted by merel1984 11:39 Archived in USA Comments (0)

rock town

a.k.a. little rock (en bussen naar colorado springs)


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

vanuit memphis, zo had ik besloten, wou ik graag naar colorado springs (colorado), om daar een auto te huren en een aantal nationale parken te bezoeken. aangezien ik de tijd had, besloot ik de reis zo goedkoop mogelijk te proberen te maken door middel van ridesharing via craigslist. dit was mij door verschillende mensen aangeraden, dus dacht ik: ach, ik waag het erop.
craigslist is een soort marktplaats.nl, met afzonderlijke pagina's voor verschillende steden. op craigslist kun je werkelijk alles vinden, van bijzettafeltjes tot een baan tot huisdieren tot je grote liefde tot 'strictly platonic' tot ritjes, a.k.a. rideshare. dat houdt in dat iemand een advertentie plaatst in de trant van 'hee, ik ga dan en dan vanuit die stad naar die andere stad en ik wil graag wat gezelschap op die lange rit en/of iemand om de benzinekosten mee te delen en/of iemand die af en toe het stuur kan overnemen'. daar kun je dan op reageren. nadeel is dat er niet gewerkt wordt met persoonlijke profielen, dus je weet van te voren niet met wie je te maken krijgt. bange poeperd als ik ben, vond ik dat aspect van het ridesharen toch redelijk spannend.
ik reageerde op een advertentie van iemand die naar little rock ging, wat op de route ligt naar colorado springs, precies op een voor mij zeer handige datum. degene die de advertentie had gezet bleek gelukkig een vrouw te zijn, wat alle gewelds- en verkrachtingsscenario's, die zich uiteraard wel al hadden gevormd in mijn hoofd, aanzienlijk deed verminderen. al helemaal toen ik via couchsurfing een berichtje van haar kreeg - ze bleek ook op die site te zitten, en volkomen betrouwbaar te zijn.
alma, die een klein, druk, rond, mexicaans vrouwtje bleek te zijn, reed van philadelphia naar conway om haar zoon te zien afstuderen. nogal een tocht. ze had ook een andere ridesharer bij zich in de auto, pedro. onderweg stopten we om te tanken en toen nam ze nog twee mensen mee, zongebruinde meiden uit florida die al liftend onderweg waren van florida naar california en ontzettend stonken. dat laatste vond ik vrij fascinerend, aangezien ze vertelden dat iedereen tot zover superaardig was geweest en dat ze net in een door iemand betaalde hotelkamer hadden geslapen (en nee, dat hoefden ze niet op de een of andere manier terug te betalen). ik had graag gevraagd of ze daar dan niet even hadden willen douchen, maar dat leek me toch niet zo vriendelijk. meestal overnachtten ze in leegstaande gebouwen, waar ze fantastische verhalen over hadden. zoals die keer dat ze in een verlaten ziekenhuis hadden geslapen waar allemaal 'oefenpoppen' van babies en volwassenen waren. iemand was hun voor geweest en had in de de stikdonkere kelder zonder licht een soort van spookkamer gemaakt, een opstelling waarbij poppen 'gedood' waren. heel erg spooky.

in little rock couchsurfde ik bij gregory, een supervriendelijke student die ook een hele interessante studie deed - maar wat het precies was, zou ik niet na kunnen vertellen. hij leidde me een dagje rond, tussen zijn studieperiodes in, door little rock.
little rock is niet zo groot, maar wel de hoofdstad van arkansas, wat dan weer de staat is waar bill clinton vandaan komt (die komt namelijk uit hope, arkansas). good ol' bill heeft dan ook veel voor zijn "thuisland" betekend. in little rock staat zijn presidential library; dat wist ik niet, maar blijkbaar krijgen alle presidenten een presidential library. op het moment dat ik dit schrijf is er geloof ik nog steeds een tweestrijd tussen hawaii en chicago voor de presidential library van obama.
samen met greg bezocht ik deze library, waar je eerst een filmpje te zien krijgt over de oud-president. heerlijk amerikaans filmpje, waarin zwaar op allerlei gevoelens wordt ingespeeld en een zekere monica in het geheel niet voor komt. in de library zijn allerlei dingen uit het presidentiële leven te vinden, zoals de limo van de clintons, een replica van de vergaderzaal en een replica van the oval office. helemaal bovenop de library is een gigantische penthouse met een prachtig uitzicht over de arkansas river die door little rock stroomt. in dit penthouse verbijven de clintons wanneer ze in arkansas zijn.
arkansas river

arkansas river


links brug, rechts library

links brug, rechts library

schildpadjes @ arkansas river

schildpadjes @ arkansas river


het was vroegâh een echt railway plaatsje; daarom zijn er nu nog steeds veel grote bruggen over de rivier. nu die functie van de stad is verminderd, worden de bruggen langzaam omgetoverd tot mooie wandel- en fietsbruggen.
verder is little rock eigenlijk voornamelijk één straat, ik bedoel, qua leukheid dan. de buurt waar greg in woonde was een erg mooie, groene woonwijk, grenzend aan een enorm park met allemaal kleine paadjes en prachtige bomen. greg vertelde dat deze buurt nog geen 10 jaar terug een zwaar verloederde, geweldadige, criminele buurt was. sterker nog, little rock was nog geen 15 jaar geleden de meest gewelddadige stad van de verenigde staten! dat is de stad niet aan te zien. in het pand waar mijn host in woonde hadden (volgens mij) de vorige bewoners nog de heroïnespuiten moeten verwijderen. moeilijk om je dat voor te stellen bij de buurt, die nu heel hip is, met organische restaurantjes, mooi opgeknapte huizen, dikke auto's op straat en joggers op de stoep.
eigenlijk zou ik vanuit little rock al ridesharend weer verder gaan naar colorado springs, maar dit keer was ik toch te chicken. de man die ik had gestrikt voor mijn ritje beantwoordde nauwelijks mijn vragen maar stelde ze alleen maar, en bovenal, het was een man, dus toen besloot ik toch maar weer in die vieze stinkende, ik bedoel, leuke spannende greyhoundbus te stappen. voor een reis van uiteindelijk meer dan 24 uur.

vanuit greg’s huis ging ik met de ‘gewone’ bus naar het greyhoundstation. toen ik stond te wachten op de volgende bus, kwam er een blij kijkend, intens smerig mannetje op me af. van veraf riep hij al een paar keer: “wow! you’re really carrying everything there, ain’t ya!” mijn normale tactiek om dit soort mannetjes af te poeieren zonder onbeleefd te zijn (vaag glimlachen en dan wegkijken) werkte helaas niet. hij kwam naast me staan, nogmaals herhalend dat ik wel echt alles bij me had, stak zijn hand uit (ieeeeewwwww) en stelde zich voor als bill. “where are you staying at?” “well, actually, i’m just leaving” “oh, well there’s a shelter right here (wijst naar een grijs gebouw), i’m staying there too” “mmm” “you’re always welcome there! don’t feel bad about it!”. ik zag er toch minder uit als een backpacker en meer als een zwerver dan ik dacht, kennelijk. maar goed, mocht ik ooit dak- en thuisloos worden, dan weet ik dus waar ik terecht kan, en dat ik er me er niet slecht over hoef te voelen.

op internet stond dat ik tijdens mijn greyhoundtocht één keer zou moeten overstappen – dit bleek twee keer te zijn. hier kwam ik achter in dallas, overstapplek nummer één. balend stond ik tussen alle wino’s, verstrooide mensen en stinkende mensen te wachten om weer te boarden, toen ik op mijn schouder werd getikt. een viezig mannetje dat een paar tanden miste keek mij stralend aan en zei vrolijk en oprecht: “don’t you just love travelling the greyhound way?”

uh-huh.

Posted by merel1984 20:07 Comments (0)

the river city revisited

weer terug naar memphis via madison, mississippi


View amerika, amerika on merel1984's travel map.

niet alleen was het tijd om afscheid te nemen, maar ook was het tijd voor mij om voor het eerst in mijn leven een substantiële afstand met de auto in mijn eentje af te leggen. omdat het van new orleans naar memphis zo'n 7 uur rijden is, en omdat er een stukje redelijk beroemde scenic route tussen de steden zit (de zogenaamde great river road, route 61), besloot ik de reis in twee dagen te maken. wat het extra spannend maakte waren alle berichten over de mississippi die op overstromen stond - mijn geplande scenic route liep langs de rivier... nou Heb Ik Het Overleefd, maar later zijn enkele van de plaatsen waar ik doorheen ben gereden wel overstroomd.

overigens, niet dat die beslissing betekende dat ik minder lang moest rijden op de eerste dag: in tegenstelling, mijn beslissing de scenic route te nemen hield in dat ik juist op de eerste dag alleen al zo'n 7 uur aan het rijden was. maar mooi wel dat het wel mooi was! prachtige combinaties van hele mooie bomen, weiden, water en koeien trokken aan mijn ramen voorbij. ook het bordje 'pas op voor overstekende beren' verheugde mij zeer, hoewel ik alleen die beer op dat bordje heb gespot en helaas geen echte beren op mijn weg ben tegengekomen (ha. ha.). jammer genoeg had ik weinig tijd om uit te stappen en ter bewijs plaatjes te schieten, dus je zult me maar op m'n woord moeten geloven. en op die enkele kiekjes die ik wel heb gemaakt, natuurlijk.
idyllisch

idyllisch


vlak boven jackson, de hoofdstad van mississippi, had ik een couchsurfadres geregeld in het dorpje madison. ik was zeer verheugd toen ik er aankwam, want het dorpje - of dan toch in ieder geval de buurt waar mijn hosts emi en farro woonden - was exact zoals ik mij burgerlijke, amerikaanse, conservatieve wijken voorstelde: (min of meer) dezelfde, witte huizen, allen met even lange oprijlanen, even lang en even groen gras, postbussen op paaltjes, dikke auto's op de oprijlaan en hier en daar een amerikaanse vlag.
mijn idee van een amerikaanse wijk (met 'mijn' auto)

mijn idee van een amerikaanse wijk (met 'mijn' auto)


na enorm te zijn verwend door mijn hosts nam emi mij en haar hondje lulu (die gek was op wortels en aardbeien) de volgende dag mee naar een swamp in de buurt om er een korte wandeling te maken. de route erheen leidde door een natuurpark, waar emi volleerd de gieren ontweek die zich op verscheidene plekken midden op de weg tegoed deden aan roadkill.
cypress swamp

cypress swamp

na de wandeling reed ik weer verder, ditmaal de 'normale' route, naar memphis, waar ik de auto inleverde en naar mijn volgende couchsurfadres ging.

en dat couchsurfadres, dat was een beetje vreemd. om verscheidene redenen. één ervan was dat er in totaal 7 couchsurfers sliepen die nacht. ik zou eigenlijk in de woonkamer slapen maar was erg moe en de woonkamer bleef tot laat bezet. ik wist dat er ergens in een kamertje twee los van elkaar reizende couchsurfers sliepen, een jongen en een meisje, waarbij de hitsigheid duidelijk in de lucht hing, maar ik vond ze erg onsympathiek en alle andere couchsurfers waren officiële stelletjes, dus besloot ik gewoon aan ze te vragen of ik bij hun op de kamer op de grond mocht liggen. ik wist zeker dat ze er geen nee op zouden zeggen, hoewel ze me misschien wel zouden vervloeken. want ondanks hun onsympathiekheid waren ze wel beleefd, was mijn inschatting.
ik deed mijn oordopjes in (ze waren namelijk iets op een laptop aan het kijken) en viel bijna meteen in slaap. ongeveer twee uurtjes later werd ik wakker en merkte ik dat het licht uit was, dus deed ik mijn oordopjes uit en viel weer in slaap. om niet al te veel later weer wakker te worden en een *sop sop sop* geluid te horen. eerst dacht ik nog: 'hi hi, ze zijn aan het zoenen', maar de lange duur en de regelmatigheid van het gesop deden mij toch al snel iets anders vermoeden. ik wilde eigenlijk mijn oordopjes weer indoen maar ik wilde ze ook niet storen in hun, ehm, bezigheid, dus zat nog even na te denken hoe dit aan te pakken, toen ik hoorde hoe de jongen overeind kwam, naar mij keek (ik deed alsof ik sliep), en fluisterde: "yeah, she's sleeping". aangezien ik vermoedde dat ik met wat meer geluidsoverlast te maken zou gaan krijgen, besloot ik toch subtiel mijn oordopjes te pakken. blij toe, want het hierop volgende bonken hoorde ik ook nog door mijn oordopjes heen.

gelukkig gingen ze de volgende dag allebei weg.

toen was ik dus voor de tweede keer in memphis, de stad met het rare openbaar vervoer. zo bleek ik bijvoorbeeld in de verkeerde bus te zitten: "yes ma'am, there are three buses 50, all with a different final destination!" logisch. en zo wilde ik in een bus stappen, maar dat ging niet één-twee-drie: de buschauffeur moest eerst het rolstoelplatform, dat kapot was en schuin omhoog stak, handmatig omlaag duwen, anders gingen de deuren niet open. gelukkig bleef 'ie in een gezellige mood en kletste mij de oren van het hoofd. hij woonde sinds '73 in memphis maar kwam oorspronkelijk van het platteland, zijn familienaam was thornton, da's iers, en zijn voorouders waren op een boevenboot vanuit ierland naar amerika gestuurd. die waren heel geweldadig, haha! oh nee, dat is natuurlijk niet leuk, voegde hij er snel aan toe. een van die voorouders had ook de onafhankelijkheidsverklaring ondertekend, als allerlaatste en heel onduidelijk, omdat 'ie eigenlijk een bange poeperd was en vreesde voor de gevolgen als hij zou ondertekenen. op de boerderij waar hij opgroeide leerde mijn buschauffeur kippen te doden door ze bij de kop te pakken en net zo lang in de rondte te zwaaien tot de kop vanzelf afbrak en het lijfje verdwaasd rondliep en salto's maakte. zo kreeg je het bloed er makkelijk uit en kon je het vlees beter eten.
op een gegeven moment kwam er nog een oude man met een stevige alcoholgeur en bloeddoorlopen oogjes de bus in. ook deze man was opgegroeid op een farm, en wel een met een slaughterhouse. hij was erg slecht te verstaan, maar het woord 'bloed' kwam wel vaak terug in zijn verhaal.
anyway. memphis is inderdaad een beetje overstroomd als ik er ben. het water heeft er sinds ergens in de jaren '30 (geloof ik) niet zo hoog gestaan, dus dat was wel bijzonder. maar toch, de stad kan me niet heel erg boeien.
gezelligheid 1

gezelligheid 1

gezelligheid 2

gezelligheid 2

DSCN1101.jpg

ik ga nog wel naar sun studios, waar good ol' elvis ooit is ontdekt en waar jerry lee lewis het geweldige great balls of fire heeft opgenomen. je kunt het alleen bezoeken als je ook een rondleiding 'neemt', maar gelukkig zijn de amerikanen daar goed in, en is de rondleiding erg vermakelijk.

op mijn laatste ochtend kreeg ik nog een cadeautje van een van de twee honden van de host. erg aandoenlijk!cadeautje

cadeautje

dit is het einde van deze entry, tijd voor weer een liedje dus! dit keer van howlin' wolf. de eigenaar van sun studio, sam phillips, beschouwde hem, en niet elvis!, als zijn grootste ontdekking. luister en oordeel zelf...

Posted by merel1984 09:57 Archived in USA Comments (0)

(Entries 1 - 5 of 12) Page [1] 2 3 »